18-04-04

ONTROUW

Als ik je in mijn armen hou
beef je als een riet
dan denk ik aan die schaduw in de kou
die steeds weer langs het venster schiet
Angstig als bij een kudde opgejaagde hinden
verkrampen de spieren van je ranke dijen
met in je geest je man en je beminden
Kan onze liefde nooit of nimmer meer gedijen
 
Je schrikt steeds op en duwt me van jou af
Mompelt radeloos, nu niet, schat
Liefste, waarom maak je geen komaf
met die schaduwen op dat winterse pad
Telkens ik teder met je vrij
voel ik hun hete adem in mijn nek
het knusse, frele van de klampe zij
ruikt naar hen als ik je na het liefdesspel toedek
 
Sluit me in je armen, zacht en teder
Vergeet die liefdes van één nacht
Nochtans weet ik jij komt niet weder
Ze hebben jou in hun duivelse macht
Jij blijft het echter steeds ontkennen
Maar vertel mij waar ben ik aan toe
Laat mij jou oprecht bekennen
Ik ben dat bange wachten moe
 
Je weet, ondanks de pijn, heb ik je lief
Toch sluip je steeds weer naar die anderen
Doch weet, ik ben jouw man, zij de dief 
Daar kan zelfs de Heer niks aan veranderen
Maar weet ik heb je nog steeds lief...

10:45 Gepost door Albert-Fernand HAELEMEERSCH | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Pakkend mooi dit dramatisch gedicht is geweldig mooi geschreven

Gepost door: Jeff | 17-05-04

De commentaren zijn gesloten.