24-04-04

ERGENS

Ergens is het een beetje herfst in jouw hart
Een streepje zon, de glans van warmbruine vruchten
De weemoed van wiegende stengels
Zo droog, zo licht
 
Ergens, als je hand, een witte schelp bijna,
Het strand van onze dromen raakt
Zeilt onbestemd de avond naar de einder
 
Ergens, na lang smachten, breekt een kus 
Het koude glas van wachten

De kristallen splinters bloeien in jouw ogen
Ergens, ja ergens...
 
 
 
 
trouvaille in een vergeeld wiskundeschrift uit 1967

10:52 Gepost door Albert-Fernand HAELEMEERSCH | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

22-04-04

DENKEND AAN MADELEINE

Ik sta hier met kleffe handen
verkrompen tegen de vale muur
Mijn hart is koud en eenzaam
toch brandt diep in mij dat vuur
Een gloed haast niet te blussen
wijl ik verlangend denk aan jou
Mijn verdriet is niet te sussen

tranen ijzelen langs mijn wangen

Je liet mij weer eens in de kou



Uit een vergeeld kladbloek - 1966

17:13 Gepost door Albert-Fernand HAELEMEERSCH | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

18-04-04

ONTROUW

Als ik je in mijn armen hou
beef je als een riet
dan denk ik aan die schaduw in de kou
die steeds weer langs het venster schiet
Angstig als bij een kudde opgejaagde hinden
verkrampen de spieren van je ranke dijen
met in je geest je man en je beminden
Kan onze liefde nooit of nimmer meer gedijen
 
Je schrikt steeds op en duwt me van jou af
Mompelt radeloos, nu niet, schat
Liefste, waarom maak je geen komaf
met die schaduwen op dat winterse pad
Telkens ik teder met je vrij
voel ik hun hete adem in mijn nek
het knusse, frele van de klampe zij
ruikt naar hen als ik je na het liefdesspel toedek
 
Sluit me in je armen, zacht en teder
Vergeet die liefdes van één nacht
Nochtans weet ik jij komt niet weder
Ze hebben jou in hun duivelse macht
Jij blijft het echter steeds ontkennen
Maar vertel mij waar ben ik aan toe
Laat mij jou oprecht bekennen
Ik ben dat bange wachten moe
 
Je weet, ondanks de pijn, heb ik je lief
Toch sluip je steeds weer naar die anderen
Doch weet, ik ben jouw man, zij de dief 
Daar kan zelfs de Heer niks aan veranderen
Maar weet ik heb je nog steeds lief...

10:45 Gepost door Albert-Fernand HAELEMEERSCH | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

15-04-04

SINT-MARTENS-LATEM

Kuierend langs de waterkant

Vlieden mijn gedachten stroomafwaarts

Van de Leie naar de Schelde toe

 

De ruisende wilgen spiegelen zich

In het haast rimpelloze water

 

Hun zacht gezang wakkert me aan

En laten de woorden vloeien

 

Zou die meanderende Leie dan toch

Als door menig mens gesteld

De muze zijn van een kunstdorp?




17:16 Gepost door Albert-Fernand HAELEMEERSCH | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-04-04

ADIEU MON CHIEN, MON AMI

Ce premier mois, au tant redouté treizième jour
Je rentrais, irrité, apathique, d'énergie j'étais court.
A bout de souffle, tu geignais et agacé
Je jurai, grognai et finis par te sermonner.
Je compris plus tard dans ton inconscience que le choix je n'avais.
Mon ami, plus de ta souffrance je ne pouvais supporter.
De tes yeux sans regard tu semblais me dire
Prends-moi, aide-moi, moi je ne savais plus comment agir.
Mon chien, au long de ces seize années, tu fus mon copain
Aujourd'hui, te dire adieu fait de cet instant un chaos.
Il me faudra, sans toi maintenant, continuer mon chemin
Tant bien que mal, espérant que le manque est aussi grand là-haut.
Ta présence épouvantait ma tristesse et la faisait fuir
De mon retour, mon coeur s'enchantait à ne plus finir
Foutu, perdu, c'est irréversible et désespérément fini.
Je plaide coupable, c'est de ma faute, par moi tu es parti.
Dans une pleine et douce inconscience, le sommeil t'a soulagé.
Repose-toi maintenant. Plus besoin tu n'as de me protéger.
De ta confiance de chien tu me fis don, adorable, reconnaissant et droit.
Il me faudra bien pourtant que je fasse sans toi...


16:49 Gepost door Albert-Fernand HAELEMEERSCH | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

TROUVAILLE

Als bloemen dromen waren

die eeuwig zouden duren

dan plukte ik de allermooiste

om naar jou te sturen




16:18 Gepost door Albert-Fernand HAELEMEERSCH | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

MISVERSTAND

Ze heeft dat rokerige van de bruine kroeg
in haar golvende, hoogblonde lokken hangen
haar ogen staren in de drukte, vol verlangen
op oneindig of ergens in die buurt, dicht genoeg
Even zoeken ze daar waar ik het zo graag wou
en ja, heel vluchtig hebben ze dat punt geraakt
waar twee paar ogen nietszeggend, noch gemaakt,
het netvlies kruisen en zeggen ik hou van jou
Toch kan ik er moeizaam overheen
Ik dacht, ze lonkt naar mij, maar nee,
haar ijle kijkers stralen door mij heen
en lachen naar die jongen op de tree
Verveeld verdiep ik mij in het glas
waar het gerstenat, doorheen de mout,
mij troost, ouwe, neem terug je gas
voor zo'n griet, ben jij toch te oud


 


fragment uit "Poëzie & Schuinschrijverij"




12:44 Gepost door Albert-Fernand HAELEMEERSCH | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-04-04

FILOSOFEREND

De toekomst in een onbeschreven blad

En ons leven de inkt om het in te vullen

Enkel wijzelf zijn de kroniekschrijvers

En onze kennis de grens van ons weten

 

Onze angst, obsessie, fantasie en geloof

Horen allen tot de wereld van de mythes

Onze wildste dromen en nachtmerries

Zijn feiten waarmee we moeten leven

 

Eens dat maagdelijk blad beschreven   

Vervagen die gedachten heel even

Maar de schoonheid van de inhoud

Heeft niets te maken met kleur van inkt

Maar met wat we te verwoorden hebben

 

Haal jouw gedachten steeds voor de geest

Want het leven is waard te worden geleefd


12:04 Gepost door Albert-Fernand HAELEMEERSCH | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-04-04

DIE EERSTE REGEN

Het riet dartelt door het spelen van de wind

De blaad'ren van de notelaar dwarrelen neer

Op het erf, warm ingeduffeld, speelt ons kind

De lucht oogt grijs, is kil en er dreigt onweer

De hoepel hotsebotst over de bolle plaveien

en valt traag,eindeloos tollend op de keien

 

Dreigende donderwolken komen aandrijven

Je bange moederhart begint plots te kijven

't Kleintje, niet wetend wat het heeft misdaan

loopt naar binnen en drukt zich tegen jou aan

De tranen vloeien ontstuitbaar over z'n wangen

Een knuffel kan 't verdriet echter snel sussen

 

De goten kunnen de gutsende regen niet opvangen

Een wilde stortvloed komt de herfstsfeer blussen

Ons kleintje staart wijdogend naar het kletteren

van de regen, snikt na en begint blij te schetteren

Met pretoogjes geniet hij van het hemelse spektakel

van die eerste regen, met als koormuziek het gekakel

van de legkippen in de met gaas afgesloten ren...

 



14:40 Gepost door Albert-Fernand HAELEMEERSCH | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-04-04

SCHILDERSVERDRIET

Vandaag
 
Schilder ik jou
 
Niemand kent je
 
Alleen ik
 
Na honderd jaar
 
Kent iedereen je
 
Mij niet meer





14:26 Gepost door Albert-Fernand HAELEMEERSCH | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

ZO ZOU...

De zon, de zee, de heldere lucht

Zo zou mijn leven moeten zijn

Een boom met een rijpe vrucht

Niet te groot, niet te klein

Maar ik voel me zo alleen

Ook met jou

Want we kunnen niet praten

Ergens in onze liefde

Zitten vaak een paar hiaten

Ik voel steeds weer,

Hoe het me ook spijt,

Dat keer op keer,

Jouw hand weer uit de mijne glijdt.

Toch kan ik het je niet zeggen,

Ik zoek vergeefs de woorden

Om je alles uit te leggen.

Maar het gebeurt,

Heel langzaamaan.

Jij weet wat ik bedoel:

Regen wordt sneeuw,

Wind een orkaan,

Dat is wat ik voel.

Laat me gaan…



14:13 Gepost door Albert-Fernand HAELEMEERSCH | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-04-04

MUUR

Je kan me een kille zuil noemen

Menselijk maar zonder emotie

Een futloos asociaal sujet

Met jou niet vergelijkbaar

Zeker niet wat jij wil zijn

Maar achter die mysterieuze muur

Leeft een hopeloos onzeker man

Die met wankele schreden

De levenspaden bewandelt

Een man die steeds twijfelt

Of anderen om hem geven

Of toch helemaal niet

Een man die niet meer weet

Of hij de mensen

Kan vertrouwen of niet

Die bang is voor de toekomst

En ook het heden vreest

Zo, als je ooit denkt

Aan een vreemd personage

Iemand die lijkt

Op een stenen zuil

Zonder gevoelens, inhumaan

En als je probeert hem te doorgronden

Maar voelt dat hij zichzelf afsluit

Als je meer over hem wil weten

Denk dan alstublieft aan die muur

Want zijn verpersoonlijking ben ik



22:23 Gepost door Albert-Fernand HAELEMEERSCH | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |