22-06-04

GOD, MIJN HEER

Mijn God

waarom is er zoveel bitterheid

in ieder levensuur dat wegtikt

dat dezen die stralen van blijheid

enkel lachen om hun verdriet te verbergen ?

Mijn God

zou het kunnen dat de mens niet durft na te denken

over het rustige en vreedzame van vandaag

dat onherroepelijk kan vernietigd zijn bij het morgenwenken?

Mijn God

verontrust springt hij, in een choas van gedachten

als een opgejaagde vogel, opgesloten in een kooi,

van stok naar stok, maar vlucht niet bij het ontsluiten,

want wie weet wat wacht hem nog meer, daarbuiten.

Mijn God

de mens, in zichzelf gekeerd, kent geen liefde meer

geef mij, een nederige ziel, de kracht en moed

om hen, die niet meer geloven in jouw schepping, Heer,

te verblijden met liefde en de kracht van weleer...


08:25 Gepost door Albert-Fernand HAELEMEERSCH | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.