28-06-04

KILLE WARMTE

De warme zon op mijn schouders

 

Koude, kille eenzaamheid eronder

 

Angst siddert door mijn lichaam

 

Het alleen zijn vreet aan mij

 

Ik mis wat vroeger was

 

en nooit meer komen kan

 

Wanhopig sluit ik de ogen

 

Smekend om liefde en tederheid

 

Komt de dag dat alles alles was

 

Of is die voltooid verleden tijd?

15:06 Gepost door Albert-Fernand HAELEMEERSCH | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

22-06-04

GOD, MIJN HEER

Mijn God

waarom is er zoveel bitterheid

in ieder levensuur dat wegtikt

dat dezen die stralen van blijheid

enkel lachen om hun verdriet te verbergen ?

Mijn God

zou het kunnen dat de mens niet durft na te denken

over het rustige en vreedzame van vandaag

dat onherroepelijk kan vernietigd zijn bij het morgenwenken?

Mijn God

verontrust springt hij, in een choas van gedachten

als een opgejaagde vogel, opgesloten in een kooi,

van stok naar stok, maar vlucht niet bij het ontsluiten,

want wie weet wat wacht hem nog meer, daarbuiten.

Mijn God

de mens, in zichzelf gekeerd, kent geen liefde meer

geef mij, een nederige ziel, de kracht en moed

om hen, die niet meer geloven in jouw schepping, Heer,

te verblijden met liefde en de kracht van weleer...


08:25 Gepost door Albert-Fernand HAELEMEERSCH | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-06-04

GEMISTE KANS

Haar borsten punten zich

Uitdagend naar mij toe

De dreiging dat ze zich

Uit de helrode trui wringen

Is helemaal niet denkbeeldig

Zou ze twintig zijn?

 

Haast uitdagend blaast ze

De blauwgrijze sigarettenrook

Naar mijn tafeltje toe

Af en toe laat ze haar

Ravenzwarte haren opwippen

 

De man tegenover haar

Wrijft ontstemd, ja geërgerd

Door zijn grijzende baard

Argwanend loenst hij in mijn richting

Bewust ontwijk ik zijn blik

 

De jonge deerne vermaakt zich kostelijk

En sluiert haar bruine reeogen

Met haar lange zwarte wimpers

Ze speelt duidelijk een spelletje

tot ongenoegen van haar gezel

 

De kalende zestiger schuift

Verveeld met zijn rieten stoel

Een vingerknip wenkt de ober

Hij betaalt gul en leidt zijn prinsesje

Naar de wachtende limousine

Een gemiste kans?



14:42 Gepost door Albert-Fernand HAELEMEERSCH | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |