11-11-05

JIJ LIEVE LEIE

Eens zocht je je weg, bochtig kronkelend,
stapvoets langs wond're weiden.
Koeien dronken en zochten
de heilzame koelte van je helder nat.
In de zomerzon zinderde het licht
over smaragden gras en gulden vlas
Sierlijke watervogels vonden er,
dankbaar en vreugdevol, vertier.
Thans blijf je nauw'lijks op dreef,
vertraagd door de vervuiling
van de natuurvernietigende industrie.
O Leie, wat heb jij de mens misdaan
om in alle stilte
jouw door menig kunstenaar bezongen schoonheid,
moedeloos en gelaten, te zien vergaan.
Verman je en verban
wat de mensheid je heeft aangedaan.
Kom, vaar mee
met zij die het goed met je menen
Treur niet, 't is geen verleden tijd,
eens ben je weer die gouden rivier,
een gezongen landschap
waar het goed is te vertoeven
in die heerlijke natuur
die we toch allen behoeven.
 

10:39 Gepost door Albert-Fernand HAELEMEERSCH | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.