25-03-06

OPEENGESTAPELDE EENZAAMHEID

Net als vele geestesgenoten, kunstenaars en autochtone Latemnaars treurt mijn goeie vriend en nestor onder de plaatselijke dichters om de verzuring van een dorpsgeest en het verdwijnen van het geborgen landelijk karakter.

Ik wil met u zijn gedicht delen:

 

Een merel zoekt mistroostig

zijn morgenlied

 

de zang van de lente

vervreemd van het dorp

 

het plan van aanleg

creatief flexibel

belaagt

de tere geborgenheid

jaar na jaar

geweven

herweven

 

de kerk, rustig wit,

weggedrumd

naar de vergetelheid

spiegelt zich in

verrotte Leie-romantiek

 

de nieuwkomers

kennen onze doden niet

voelen zich thuis

in veroverd gebied,

temidden

opeengestapelde eenzaamheid

19:19 Gepost door Albert-Fernand HAELEMEERSCH | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.